Bumaba ako sa jeepney
Kung saan tayo'y dating magkatabi
Magkahalik ang pisngi nating dalawa,nating dalawa

Panyo mo sa aking bulsa
Kung ang kahapon ay naroon pa rin
Ang tawa nati'y humahalay
Sa init nating dalawa

Subalit ngayo'y wala na
Ikaw ay lumayo na

Naaalala ko ang mga gabing nakahiga sa ilalim ng kalawakan.naaalala ko ang mga gabing magkatabi sa ulan

Kulay ng iyong ngiti
Tikwas ng iyong buhok
Ang lambot ng iyong labi,iyong labi

Kahit anino mo sa malayo
Ay nais masulyapan
Upang mapawi ang lamig

Subalit ngayo'y wala na
Ikaw ay lumayo na

Naaalala ko ang mga gabing nakahiga sa ilalim ng kalawakan.naaalala ko ang mga gabing magkatabi sa ulan

And finally the silence
Looking out, looking back across the sky
Trying to find a meaning
Knowing that I just left it all behind
Still I smell a lingering softness
Where did she go
How did she go
I wanna wanna know
I wanna know that she'll be coming here to me

[CHORUS:]
Come on
Without you I'll never feel the love inside of me
Come on, you know that we belong (we belong)
Come on, come on, come on, come on

Thinking back before her
I never knew the meaning of alone
Still the flag is feeling foreign
I live the day to escape into a phone
Speaking of a world not real then
Where did she go
How did she go
I wanna wanna know
I wanna know that she'll be coming here to me

[CHORUS]
Come on
Without you I'll never feel the love inside of me
Come on, you know that we belong(we belong)
Come on, come on, come on, come on

Cause each of her kisses
How my heart misses

She's comin
She's comin here to me
I'm needin
Desirin to kiss her now
I'm livin for her
Breathin for her
Singin for her fairytale

[CHORUS)]
Come on
Without you I'll never feel the love inside of me
Come on, come on, come on, come on
Come on..

100 Years

I'm 15 for a moment
Caught in between 10 and 20
And I'm just dreaming
Counting the ways to where you are
I'm 22 for a moment
She feels better than ever
And we're on fire
Making our way back from Mars
15 there's still time for you
Time to buy and time to lose
15, there's never a wish better than this
When you only got 100 years to live
I'm 33 for a moment
Still the man, but you see I'm a they
A kid on the way
A family on my mind
I'm 45 for a moment
The sea is high
And I'm heading into a crisis
Chasing the years of my life
15 there's still time for you
Time to buy, Time to lose yourself
Within a morning star

15 I'm all right with you
15, there's never a wish better than this
When you only got 100 years to live
Half time goes by
Suddenly youre wise
Another blink of an eye
67 is gone
The sun is getting high
We're moving on...

I'm 99 for a moment
Dying for just another moment
And I'm just dreaming
Counting the ways to where you are
15 there's still time for you
22 I feel her too
33 youre on your way
Every day's a new day...
OOOOO OOO OOO OOOO OOO OO OO.....
15 there's still time for you
Time to buy and time to choose
Hey 15, there's never a wish better than this
When you only got 100 years to live

Grew up in a small town
And when the rain would fall down
I just stared out my window
Dreaming of a could-be
And if I'd end up happy
I would pray (I would pray)

Trying not to reach out
But when I'd try to speak out
Felt like no one could hear me
Wanted to belong here
But something felt so wrong here
So I pray (I would pray)
I could breakaway

[Chorus:]
I'll spread my wings and I'll learn how to fly
I'll do what it takes til' I touch the sky
I'll make a wish
Take a chance
Make a change
And breakaway
Out of the darkness and into the sun
But I won't forget all the ones that I loved
I'll take a risk
Take a chance
Make a change
And breakaway

Wanna feel the warm breeze
Sleep under a palm tree
Feel the rush of the ocean
Get onboard a fast train
Travel on a jet plane, far away (I will)
And breakaway

[Chorus]

Buildings with a hundred floors
Swinging around wild indoors
Maybe I don't know where they'll take me but
Gotta keep moving on, moving on
Fly away, breakaway

I'll spread my wings
And I'll learn how to fly
Though it's not easy to tell you goodbye
I gotta take a risk
Take chance
Make a change
And breakaway
Out of the darkness and into the sun
But I won't forget the place I come from
I gotta take a risk
Take a chance
Make a change
And breakaway, breakaway, breakaway

It's down to this
I've got to make this life make sense
Can anyone do what I've done
I missed life
I missed the colours of the world
Can anyone go where I am

'Cause now again I've found myself
So far down, away from the sun
That shines into the darkest place
I'm so far down, away from the sun again
Away from the sun again

I'm over this
I'm tired of living in the dark
Can anyone see me down here
The feeling's gone
There's nothing left to lift me up
Back into the world I've known

'Cause now again I've found myself
So far down, away from the sun
That shines into the darkest place
I'm so far down, away from the sun
That shines the life away from me
To find my way back into the arms
That care about the ones like me
I'm so far down, away from the sun again

It's down to this
I've got to make this life make sense
And now I can't do what I've done

And now again I've found myself
So far down, away from the sun
That shines the life away from me

'Cause now again I've found myself
So far down, away from the sun
That shines into the darkest place
I'm so far down, away from the sun
That shines the life away from me
To find my way back into the arms
That care about the ones like me
I'm so far down, away from the sun again

If you were to choose, who would you choose???

the person you love

or

the person you like?

So sweet, so innocent, so unique, so kind.... That's what you were the first time i met you. You said you like me. And so what? But wait... I think I like you too...

You made me believe in the massive stories you made... with the characters who were just illusions... How foolish i became! For so many times you fooled me but I'm here believing your stupid lies still...

And here you are, coming back again..as if nothing happened. like you never hurt me... like you never fooled me. You said you changed and that you truly love me... and that i'm the only one you really love and will always love.

I'm starting to believe again... but... no!! not this time! stop those lies...

it's your time loverboy...

soon, you'll feel the way you made me feel...

i'll take you to heaven and make you fall... but i wont catch you... i never will...

you'll cry twice the tears i shed...

i'll break your heart that you would never forget the hurt...

sabi nila highschool life daw ang pinakamasaya... akala ko di totoo yun. akala ko kasi mas masaya sa kolehiyo dahil mas malaya ka na. totoo nga! mas malaya ka...pero yung kasiyahan pala nung highschool eh hindi mapantayan. ang hirap palang maging isang kolehiyo. bukod sa mas siryoso at komplikado na ang mga bagay, mapanganib pa.

sa pakikipagkaibigan, takot ako. takot akong masaktan. takot akong magtiwala at takot akong maiwan. "Layo...Layo...Layo..." ang sabi ko sa sarili ko. sa umpisa nagawa ko. pero sa paglipas ng mga linggo, unti-unti....unti-unti...unti-unti... nalimutan ko ang sinabi ko sa aking sarili...

muli akong sumaya...muling nagkaroon ng kaibigan...muling nagtiwala...at ngayon, muling nasasaktan. Gulo!Gulo!Gulo! Ang gulo ng mga pangyayari... nagtiwala ako nang sobra...sobra...sobra!! kaya ang sakit..sakit..sakit... Muling bumabalik ang pagpatak ng aking mga luha... Muling sumasabog ang aking dibdib! sa galit? sa pagsisisi? sa panghihinayang? naging totoo ako, ginawa ang lahat. oo hindi ako perpekto... nagkakamali ako. pero tao lang din kayo...nagkakamali rin. at dahil dito, tinanggap ko ang pagkakamaling iyon. nagpakumbaba ako dahil alam kong mali.

ititinuring kong kaibigan...akala ko totoo... dahil galit din siya sa taong mapagpanggap... galit? sa taong mapagpanggap?! kalokohan! kung iyon ay totoo dapat ay itinaboy niya na ang kaniyang sarili! bakit ba may mga taong kung makapaghusga eh akala mo kung sino...akala mo perpekto? tama nga... ang mundo ay punong-puno ng kasinungalingan... at bawat tao ay nakamaskara... mapagpanggap! bakit ba kasi kung anu-ano ang iniisip at nilalagyan ng malisya... bakit kapag ang ibang tao ang gumagawa eh hinuhusgahan..pero kapag sarili na, ayos lang? bakit hindi muna natin tingnan ang sarili bago manghusga ng iba. lahat tayo may kalayaan at kasiyahan. lahat tayo ay may kanya-kanyang paraan upang magpahiwatig nang nararamdaman. hindi pwedeng ang sarili lamang natin ang iniisip natin. dapat din tayong matutong makibagay at umintindi. kung mayroon man tayong hindi gusto, sabihin natin. kaya nga tayo mayroong kakayahan sa pakikipagusap... para magkaintindihan.

ang gulo talaga... nung sinabing wag isipin...ginawa ko... at nung hindi ko na inisip, pinagpalit ko. ang labo! masaya ko sa pakikipagkaibigan...at kailanma'y hindi ko naisip na pagiisipan ako. tanga ako!oo tanga!sobrang tanga! sobrang pagtitiwala...sobrang sakit... "Layo....layo...layo..." muling binubulong nang aking sarili...unti-unti...unti-unti...unti-unti... ngunit ngayon muli silang lumalapit! bakit hindi niyo pa ako pakawalan! hindi pa ba sapat ang sakit? sige! ipagpatuloy niyo... ipagpatuloy niyo ang pagpapanggap... hanggang sa maging manhid na ako...manhid...manhid...manhid....MANHID!!! at kapag nagkaganoon, pasasalamatan ko kayo. matagal ko nang pinapangarap na maging manhid para hindi na muling masaktan pa...

akala ko lahat ng tao mapagkakatiwalaan... akala ko lahat ng tao malambot ang puso... iba nga ang kolehiyo...
iba't ibang uri ng tao ang makikita at makikilala... kaya dapat magingat sa mga pagkakatiwalaan dahil lahat ng tao... NAKAMASKARA... dapat palang lumaban nang patas at isuot lamang ang maskara upang sa huli'y hindi ka malamangan...

Noon naniniwala na ako na ang mundo ay puno ng kasinungalingan..kasamaan... Sa paglipas nang panahon, natututo ako sa mga bagay... Kung paano makibagay sa mga taong kakakilala pa lamang... Paano makibagay sa paligid.. Paano makibagay sa sitwasyon... Pero hindi natin maaalis ang pagkakamali at pagtitiwala...

Minsan na akong nagkamali..Minsang nagtiwala..Minsang natuto..Pero bakit ganon? Bandang huli, umuulit na naman ang mga pagkakamaling iyon. Siguro nga tao lang ako. Pero bakit kailangan ko pang pagkatiwalaan ang mga taong sumisira sakin? Bakit sa dinami-rami ng mga taong pwedeng kong mahalin, pagtuunan ng pansin at pagkatiwalaan...bakit sa maling tao pa ako bumabagsak?

Hindi ko maintindihan bakit nila ako kailangang saktan at lokohin. Lagi naman akong tapat sa mga tao...Laging buo ang tiwala ko. Pinakikita ko kung ano ako at ano talaga ang nararamdaman ko. Hindi ako mapagpanggap... Hindi ako malisyoso. Lahat nang inaasal ko at ginagawa ko ay ako... Walang kasinungalingan. Pero bakit ang mundo puno ng kasinungalingan? Bakit kailangan nilang magpanggap?

Ang masakit sa mga pangyayari ay yung pagtitiwala mo sa mga taong magaangat sa iyo kapag nasa ilalim ka. Pero bakit ganon? Kung sino pa iyung taong pinagkatiwalaan at handa kang ibigay ang buhay mo, sila pa pala yung hihila sa iyo pababa at sisira sa buhay mo? Bakit may mga taong mapaghigante na wala naman dapat paghigantihan? Bakit ba hindi na lang magkaintindihan ang isa't isa? Bakit laging ang sarili lang natin ang iniisip natin? Bakit laging tayo ang kawawa?

Ang hirap maging totoo habang hindi mo namamalayan na ang lahat pala ay pawang kasinungalingan lamang. Akala mo masaya, akala mo totoo, akala mo maayos ang lahat. Pero kapag nakatalikod iba na pala ang akala mo? Bakit kailangang maging ganon? Pwede naman pagusapan para maayos? Pero bakit pa kailangang magtirahan patalikod? Ang sakit talaga nang ganon..Lalo na kung iyung taong iyon ay hindi mo inaasahang gagawa sa iyo ng mga bagay na iyon. Ayaw mo mang isipin pero ayaw mo ring magpakatanga.

Sino ba ang dapat pagkatiwalaan at sino ba ang hindi? Sa mga pangyayaring ganito, nakakalungkot dahil pati ang ibang inosente ay nadadamay... Ang mga taong ayaw mong mawala ay kinakailangang madamay at mawala sa buhay mo dahil lamang sa isang taong hindi naman pala karapat-dapat na pagsakripisyuhan. Ayaw mo man gawin ang isang bagay pero ano? Bandang huli, iyon na lamang ang iyong magagawa. Nakakainis dahil nagpakatanga ka...Ginusto mo na huwag mag-isip ng masama laban sa taong pinagkakatiwalaan mo. Pero magigising ka na lang bigla, nagkamali pala talaga ko... At ang nakakainis pa, maiisip mo ito kung kailan huli na ang lahat...

Paano ba dapat pakibagayan ang mga taong mapagpanggap? Paano ba mabuhay nang hindi ka agrabyado...Yung tipong hindi ka maloloko at masasaktan? Paano ba dapat harapin ang mundong puno ng kasinungalingan? Paano?

leche talaga ang mga taong manggagamit nang ibang tao para sa sarili nilang kapakanan!yung mga magnanakaw jan,mga hold upers, snatchers at mga politicians na corrupt!pare pareho kayo!!ano ba naman!lahat tayo may pangangailangan.matuto naman kayong mamuhay ng patas!kaya di na umunlad itong bansa natin eh..lalo na yang mga matataas na tao na dapat na nagtatanggol at nagpapaangat sa bayan!leche!kayo ang may dahilan bakit tayo bumabagsak!ung mga manyak jan!!pwede ba!ang sinehan eh para panooran ng mga movies okay..at hindi para maglabas ng libog dun!lang hiya!eh ang sarap ipakain sa inyo yang sperm cells nyo eh!!gago talaga kayo!lecheng manyak!!yung mga nanghihipo sa public transportations...leche din kayo!!!ano bang napapala nyo sa paghawak ng pwet at dede!masyado kayong sabik!leche!yung mga rapist at lalo na yung gumagawa ng incest!!gago kayong lahat!dapat sa inyo hindi lang pinakukulong at binibitay..dapat pinuputol ari niyo!hindi niyo alam kung kelan at saan dapat gamitin!pati mga inosenteng babae dinadamay niyo sa kalibugan nyo!at yung mga drug users!wala sana kong paki sa inyo kung gusto niyong sirain buhay nyo!eh leche!pati inosenteng tao dinadamay nyo!yung mga manggagamit sa relasyon..wala kayong kwenta!hindi dapat kayo minamahal!totoo ang buhay napaka hirap...minsan kailngan manglamang...pero bakit mo pa kailangang manlamang kung ang lahat naman eh patas di ba?tayo rin ang may kasalanan kung bakit ang mundo ngayon eh gamitan!tayo rin ang makakapagbago nun...kaya mga lecheng manggagamit...itigil niyo na yan..wag nyo nang hintayin na makahanap pa kayo ng katapat niyo..nasa huli ang pagsisisi..pero tama nga lang naman sa inyo yun!mga leche!

bakit ang gulo ng buhay? di mo alam kung ano ang tamang paraan kung pano sabihin ang tunay mong nararamdaman..minsan kala mo kaya mo nang sabihin..pero pag nagkaharap na kayo,parang lahat ng naisip mo,nabalewala.bigla nalang nahulog sa lupa laman ng utak mo..bakit kung sino yung binibigyan mo ng halaga, yun ang nambabalewala sayo? minsan matatanong mo, kulang pa ba??pero wala eh..isa lang naman ang dahilan..hindi ikaw ang taong gusto nyang pahalagahan..eh ano namang laban mo dun diba?hindi mo naman siya pwedeng pilitin..bakit kung sino yung mahal mo, sila yung nagpapakatanga sa iba..na yung "iba" naman na iyon, eh hindi mo makitaan kung ano bang dapat pahalagahan sa taong iyon...bakit ba hindi na lang kasi yung tanging mamahalin mo eh yung taong karapat dapat sayo?para wala nang nasasaktan at wala na ring naloloko..bakit kung sino pa yung pinagkatiwalaan mo,sila pa ang maglalaglag sa iyo?bakit?